Dlaczego Tajwan to kulinarna potęga Azji
Na Tajwanie jedzenie to niemal sport narodowy. Zamiast zwykłego powitania często usłyszysz pytanie, czy już jadłeś, a rozmowy przy kolacji kręcą się wokół tego, gdzie zjeść następny posiłek. Wyspa łączy korzenie fujiańskie i hakka, wpływy japońskie z czasów kolonialnych oraz dania przywiezione po 1949 roku z każdego zakątka Chin, a wszystko to doszlifowała kultura nocnych targów. Efekt: jedna z największych na świecie koncentracji znakomitego i taniego jedzenia.
Danie narodowe: zupa wołowa niu rou mian
Niu rou mian, czyli zupa z wołowiną i makaronem, to bezdyskusyjne danie narodowe Tajwanu. Kawałki wołowej golenia duszą się godzinami w bulionie na bazie sosu sojowego, wina ryżowego i przypraw, a potem lądują na sprężystym pszennym makaronie. Tajpej traktuje temat tak poważnie, że co roku organizuje festiwal niu rou mian, na którym mistrzowie walczą o tytuł najlepszej miski. Bardzo dobra porcja w zwykłym barze kosztuje 100-200 NT$; słynne lokale liczą więcej i i tak mają kolejki na ulicę.
Klasyki nocnych targów
Nocne targi to serce tajwańskiej kuchni, a kilka dań pojawia się na każdej liście obowiązkowej:
- Xiao long bao — pierożki z rosołem w środku i cieniutkim ciastem. Pochodząca z Tajpej restauracja Din Tai Fung uczyniła z nich światowy fenomen; każdy pierożek składa się tu z 18 zakładek.
- Gua bao — nazywany tajwańskim hamburgerem: puszysta bułka na parze z duszonym boczkiem, kiszoną gorczycą, kolendrą i mielonymi orzeszkami.
- Omlet z ostrygami (o-a-jian) — maleńkie ostrygi, jajko i skrobia z batatów pod słodko-słonym sosem.
- Śmierdzące tofu — fermentowane tofu, które pachnie znacznie mocniej niż smakuje. Smażone na głębokim oleju, z kiszoną kapustą, jest chrupiące i zaskakująco łagodne.
- Lu rou fan — ryż z mielonym, duszonym boczkiem. Kwintesencja tajwańskiego comfort foodu, często poniżej 50 NT$ za miseczkę.
Tu wynaleziono bubble tea
Bubble tea, zwana też boba, to najsłynniejszy kulinarny produkt eksportowy Tajwanu. Powstała w latach 80., choć o palmę pierwszeństwa wciąż spierają się dwie herbaciarnie: Chun Shui Tang z Taichung i Hanlin z Tainan — obie twierdzą, że to one pierwsze wrzuciły kulki tapioki do mlecznej herbaty. Tak czy inaczej, świeżo wstrząśnięty kubek wypity w ojczyźnie napoju, z dobranym poziomem słodyczy i lodu, to mała pielgrzymka każdego fana. Latem dorzuć do tego mango shaved ice, czyli xue hua bing: wstążki mlecznego lodu przykryte świeżym mango, w sezonie mniej więcej od kwietnia do września.
Śniadanie, dla którego warto wstać
Tajwańskie bary śniadaniowe otwierają się przed świtem. Dan bing to miękki naleśnik z jajkiem, zwinięty i pokrojony; fan tuan — rulon klejącego ryżu z piklami, suszoną wieprzowiną i chrupiącym smażonym ciastem; shao bing you tiao łączy kruchy sezamowy placek z tym samym smażonym paluchem, maczanym w ciepłym mleku sojowym. W Tajpej lokal Fu Hang Dou Jiang jest tak uwielbiany, że kolejka regularnie owija się wokół budynku — i większość gości zgodnie twierdzi, że czekanie jest częścią przeżycia. Ogólna zasada na całej wyspie: długa kolejka to najbardziej wiarygodna recenzja lokalu.
Owoce, sklepy 7-Eleven i sztuka zamawiania
Nie wyjeżdżaj bez spróbowania owoców: chrupiącej guawy, delikatnego wax apple, wielkiego pomelo i jednych z najlepszych mango na świecie. Pokochaj też sklepy convenience — 7-Eleven i FamilyMart to prawdziwe instytucje, w których zjesz ciepły posiłek, zapłacisz rachunki, odbierzesz paczkę i doładujesz kartę transportową. Zamawianie bez chińskiego jest proste: w większości barów bierzesz z lady papierową karteczkę z menu, długopisem zaznaczasz dania i ilości, podajesz obsłudze i płacisz. Wskaż, zaznacz, uśmiechnij się — a Tajwan nakarmi cię po królewsku za 300-500 NT$ dziennie.